Happy birthday to me!

In three, two, one... 14th september, 2014, it's 01.45 am and I've just finished 15 years. I can't believe that another year has passed so quickly but birthday is such a strange day when noone believes he's another 365 days older (I can only say that I've never been so old and I'll never be as young as I'm in this moment).

I'm not definitely able to understand the strangeness of birthday. On that day a great emotional swings are served us. First, your mom brings a cake to the living room, everyone sings "Happy Birthday" and you experience the most beautiful moment in your life. But when you blow out the candles in the strange way your fullness of happiness changes into one deep emotional hole and suddenly, you notice all your ambitions haven't been fulfilled. You see you haven't changed people, you haven't changed the world and you haven't changed yourself. Or you just have after-birthday depresion like me every year, every 14 september.

This time I don't feel it (fortunately, meeting friends supports good humor). I want it to be differently. Diffrently as every 14th September. Differently as always. The creation of this blog becoms my birthday present giving me hope that this time I won't wase those 365 days. Let life see how I change the world and people. How I change myself.


Za trzy, dwie, jedną... Mamy 14 września 2014 r, jest godzina 01.45 w nocy i właśnie skończyłam 15 lat. Nie mogę uwierzyć, że kolejny rok minął tak szybko, ale urodziny to taki dziwny dzień, kiedy nikt nie wierzy, że jest już o kolejne 365 dni starszy. Chyba jeszcze nigdy nie byłam tak stara i już nigdy nie będę tak młoda, jak jestem w tej chwili.

Dziwność urodzin zdecydowanie przekracza granice mojego rozumowania. W tym dniu serwowane są nam niezwykle wielkie huśtawki emocjonalne. Najpierw mama wnosi tort do salonu, wszyscy śpiewają "Sto lat" i przeżywasz najpiękniejszą chwilę w swoim życiu. Ale gdy zdmuchujesz świeczki, w dziwny sposób pełnia szczęścia przekształca się w jeden głęboki dołek emocjonalny i nagle orientujesz się, że  wszystkie twoje ambicje wcale nie zostały wykonane. Spostrzegasz, że nie zmieniłeś ludzi, nie zmieniłeś świata i nie zmieniłeś siebie. Albo po prostu przeżywasz urodzinową depresję, jak ja każdego 14 września.

Tym razem tego nie czuję (na szczęście spotkanie z przyjaciółmi sprzyja dobremu samopoczuciu). Chcę, żeby było inaczej. Inaczej niż każdego 14 września. Inaczej niż zawsze. Założenie tego bloga staje się moim prezentem urodzinowym dającym mi nadzieje, że tym razem nie zmarnuję tych 365 dni.  Niech świat zobaczy, że wcale nie muszę mieć depresji po-urodzinowej. Niech życie zobaczy, jak zmieniam świat i ludzi. Jak zmieniam siebie.