Wilt and a weed

If our destiny stems from our name, then I weep for the flower named Wilt.

Jarod Kintz

God gave us this wonderful ability of admiring a beauty of the Earth. Human just can't understand the incredibility resulting from a creation of an ordinary flower. Firstly a small bud, which blooms after an expiration of a little eternity and it's appointed to capture with its beauty and tempt with its smell. However after another expiration of another little eternity its petals lose their colour and mellowness. They ripple and fade. The blossom withers. Dies. Does it matter it was beautiful at one time? Now nobody cares about it, beacause who cares about withered flowers? And may should say a weed, which has never been beautiful? That one, which has never been loved?

Bóg dał nam tę cudowną możliwość podziwiana nieskończonego piękna Ziemi. Człowiek nie jest w stanie ogarnąć swym marnym umysłem niesamowitości wynikającej ze stworzenia zwykłego kwiatu. Najpierw niewielki pączek, który po upływie małej wieczności rozkwita wzniośle i jest już powołany do olśniewania pięknem i uwodzenia zapachem. Jednak po upływie kolejnej małej wieczności jego płatki tracą kolor i soczystość. Marszczą się i blakną. Kwiat więdnie. Umiera. Jakie znaczenie ma to, że kiedyś był piękny? Teraz już nikogo nie obchodzi, bo kogo obchodzą zwiędłe kwiaty? A co ma powiedzieć chwast, który nigdy nie był piękny? Ten, który nigdy nie zaznał miłości?

 

(ph. Oliwia Prochowska)