Oblivion

(ph. Asia Markiewicz)

The perspective of the end of life on the Earth seems to be as unreal as the continuation of life beyond the reality we know. We are too accustomed to our world, to get used to the idea that someday we won't belong to this world. Evyrony hides somewhere deep inside his fear of oblivion. We are so afraid of parting of what is known that we're desperately striving to leave even a shadow of us for generations hoping that whoever will remember us, even the most miserable part of us.

Pewna perspektywa końca życia na Ziemi wydaje się nierealna, tak jak jego dalszy ciąg poza znaną nam rzeczywistością. Jesteśmy zbyt przyzwyczajeni do naszego świata, by oswoić się z myślą, że kiedyś przestaniemy do niego należeć. Każdy z nas nosi gdzieś głęboko w sobie lęk przed zapomnieniem. Tak bardzo boimy się rozstania z tym, co znane, że desperacko dążymy do pozostawienia choćby cienia nas dla kolejnych pokoleń, byleby ktokolwiek pamiętał, byleby choć najmarniejszą cząstką siebie tutaj pozostać.

There were so many people before us, and how much will be after? Billions. Billions of human beings. And how many of dead do we remember? You can say a lot. So many warriors, lots of scientists and explorers, artists and creators. And how many of friends? How many of ancestors? Just compare the origins of mankind to the modern level of development. This is the simplest proof. But what about those to whom we owe what we now have? Does the memory of what they did disappear? Mayby we remember only about the inventions and works, not about those who created them? And what about those who didn't revolutionize our world?

Tylu ludzi już było przed nami, a ile będzie po? Miliardy. Miliardy ludzkich istnień. A ilu zmarłych pamiętamy? Można rzec, mnóstwo, bo przecież tylu wojów, tylu naukowców i odkrywców, artystów czy twórców. A ilu przyjaciół? Ilu przodków? Wystarczy porównać początki ludzkości, do współczesnego poziomu jej rozwoju. To najprostszy dowód. Ale co z tymi, którym zawdzięczamy to, co teraz mamy? Czy rzeczywiście pamięć o nich nie znika? Czy może tak naprawdę pamiętamy tylko  o wynalazkach i dziełach, a nie tych, którzy je stworzyli? A co z tymi, którzy nie zrewolucjonizowali naszego świata?

(love this trench so much, it's quite old and after my mom, vintage is my addiction)

We can create a reliable cure for cancer, discover a planet where life exists or eliminate degradation of forests, but so what? Nothing guarantees us eternal glory. Eternal glory doesn't exist. So why pursue her? What for strive for it? We are so often blinded with falsely created ideals. Life is too short to waste it on the pursuit of some pseudo-values. Let's create with pure passion, not following worthless ideas. Don't be afraid of doing what you really love!

Możemy stworzyć niezawodny lek na raka, odkryć planetę, na której istnieje życie albo całkowicie wyeliminować degradację lasów, ale co z tego? Nic nie zagwarantuje nam wiecznej chwały. Wieczna chwała nie istnieje. Po co więc do niej dążyć? Tak często jesteśmy zaślepieni złudnymi i sztucznie wykreowanymi ideałami. Życie jest zbyt krótkie, by marnować je na pogoń za jakimiś pseudo wartościami. Twórzmy z czystej pasji, nie kierując się bezwartościowymi ideami. Nie bójmy się robić tego, co naprawdę kochamy!

(a beautiful modeling fail, ficelles are quite difficult in the air XD)