Time to say goodbye

So here comes this moment. The time which I was so scared of. I must admit it's incredibly hard to end up another stage of life for me. It's time to say my last goodbye.

A więc nadszedł ten moment. Chwila, której tak bardzo się obawiałam. Niezwykłe trudno przychodzi mi zamknąć na dobre kolejny etap mojego życia. Czas pożegnać gimnazjum i powiedzieć ostatnie do widzenia.

I don't know about you, but I really  to grew accustomed to my classmates. I was lucky to go to a catholic middle school (high school is going to be the same too ^^), what helped us to create our class school community. I've the impression that middle school is the best time in in the life of a young man- you aren't such a child like at a primary school, but you don't have to behave so seriously as an adulst person. It gives freedom and great 3 years of fun. It will never be the same. Time passes and everyone is aging (however we- teenagers supposedly aren't aging but "maturing"). Before we'll know, the next 3 years of high school pass similary, so fast as a snaping the fingers... I've loved the people from my class and school more than I could have expected and the only one ray of hope that I'll go out of this ditch full of tears of longing, is aware that I've made real friends for the rest of my life. I'm extremely grateful to me and my parents for choosing my school together. I'm  grateful to teachers for their patience with my unruly class.  I'm  grateful to my lovely peers for giving me these the most wonderful memories forever. Every second spent among the people that we love so much is a priceless gift. Thank You God! And now I'm looking for the wipes, because I'm crying probably 100,000,000 time in the last 24 hours.

Nie wiem jak wy, ale ja naprawdę zżyłam się z moją klasą. Miałam to szczęście chodzić do gimnazjum katolickiego (liceum też się takie zapowiada ^^), co na pewno ułatwiło nam wszystkim zawiązanie bliskich więzi i utworzenie wspólnoty. Odnoszę wrażenie, że gimnazjum to najlepszy okres w życiu młodego człowieka- nie jest się już takim dzieciorem jak w podstawówce, ale jednocześnie ludzie nie oczekują poważnego i dojrzałego zachowania. To daje dużą swobodę i przede wszystkim 3 lata pełne frajdy. Nigdy nie będzie już tak samo. Czas mija, a każdy z nas się starzeje (chociaż my- nastolatki podobno jeszcze się nie starzejemy, tylko "dojrzewamy"). Nim się obejrzymy kolejne 3 lata liceum miną podobnie- jak za pstryknięciem palcami... Pokochałam ludzi z mojej klasy oraz szkoły bardziej niż mogłam się tego spodziewać i jedynym promykiem nadziei, że wyjdę z tego kolejnego rowu łez tęsknoty, jest świadomość, że zawiązałam w murach gimnazjum przyjaźnie na całe życie. Jestem niezwykle wdzięczna sobie i rodzicom, że wspólnie wybraliśmy moją szkołę. Jestem wdzięczna nauczycielom, którzy przez te 3 lata dzielnie walczyli z moją niesforną klasą. Jestem wdzięczna, że moi wspaniali rówieśnicy dali mi te najpiękniejsze wspomnienia. Każda sekunda spędzona w gronie osób, które się tak bardzo kocha, jest bezcennym darem. Dziękuję Ci Boże! A teraz idę po chusteczki, bo płaczę już chyba 100.000.000 raz w ciągu ostatnich 24h.